Bang voor het kussen

Mijn meditatiekussen is vaaloranje. Hij ligt midden in mijn kamer te shinen op zijn roze yogamatje. Zo’n uitnodigende kleurstelling zou normaal gesproken onweerstaanbaar zijn voor mij. Maar zelfs al kan ik het bestaan van mijn kussen niet vergeten omdat ik er iedere dag wel een keer mijn benen over breek: erop gaan zitten lijkt altijd een brug te ver. Waarom mediteer ik niet?!

Ik weet stiekem het antwoord wel. De tijd die ik eigenlijk zou moeten mediteren heb ik al uitgebreid besteed aan analyseren waarom ik het niet doe. Ik heb nu dus een drieledig antwoord op de vraag geformuleerd, maar nog altijd geen oplossing…

Many importance
Zoals ik ook mijn vader van 76 niet durf te bellen als me een beetje zorgen om hem maak: er hangt teveel vanaf. In mijn hoofd is meditatie de oplossing voor alles. Zou ik braaf elke dag mediteren, dan zou ik tevredener zijn, minder stress hebben en meer voor elkaar krijgen. Ik zou een betere werknemer zijn, een fijnere vriend, een lievere zus. Al mijn creatieve ideeën zouden volop de ruimte krijgen en tot wasdom kunnen komen. Mijn relatie zou erop vooruitgaan, ik zou er gezonder uitzien, vaster slapen, hell, ik zou zelfs mijn administratie op orde hebben en eindelijk eens aan rijles kunnen beginnen!

In mijn hoofd is meditatie iets heel groots geworden, iets dat zó belangrijk is dat ik er helemaal van dichtklap. Als je verwachtingen zó hooggespannen zijn, is het soms verleidelijk om er maar helemaal niet aan te beginnen, zodat je dat hele belangrijke ding ook niet kunt verpesten… Zo maak ik me liever constant zorgen over mijn vader, dan dat ik hem opbel met het risico dat die zorgen waarheid kunnen worden en dat ik dan ook nog eens niet gebeld heb!

Kan ik allang
Wat me ook tegenhoudt is een soort koppig idee van “dit kan ik al, ik hoef dit niet meer”. Ik heb in mijn studententijd twee keer een cursus mindfulness gedaan. De eerste keer was prachtig en geweldig. Ik deed mijn oefeningen met discipline en toewijding, zes keer per week, soms wel een uur per dag. Het hielp ook nog. Ik begon te beseffen dat gedachten inderdaad geen feiten zijn, en dat je zorgen maken niets aan een situatie verandert, en dat je je demonen kunt omarmen.

Tijdens de tweede cursus die ik deed, had ik het te druk met denken “ja, ok, dit kon ik dus al”. “Been there done that”, dacht ik als mijn cursusgenoten dooremmerden over hun ervaringen tijdens de bodyscan. Die vervelende en nogal arrogante koppigheid dwarsboomt mijn wens om weer te beginnen. Ik wil niet weer-beginnen! Ik wil daar staan waar ik stond na twee maanden cursus. Om dezelfde reden speel ik nooit meer piano. Geen zin om die paar stappen achteruit te zetten die nodig zijn om vooruit te komen.

Spoken en demonen
Maar de grootste beer op mijn weg naar verlichting is toch wel dat dat kussen me stiekem bang maakt. Ik heb altijd een sluimerende angst voor de duistere dingen die ik in mijn eigen hoofd kan tegenkomen. Daarom durf ik ook geen drugs te gebruiken. Open your mind & unleash the kraken! Het is veel gemakkelijker om afleiding te zoeken, tv te kijken, hard te werken, en alle zooi lekker in mijn hoofd te laten zitten.

Voor welke hypothetische hoofdzooi ik dan zo bang ben, dat weet ik ook niet zo goed. Mijn verstand zegt bovendien: als er zooi is, kun je die maar beter confronteren. Maar goed, mijn angst voor spoken en demonen is natuurlijk ook niet rationeel. Depressies, paniekaanvallen, jeugdtrauma’s, fobieën, verlatingsangst, zelfverwijt, twijfels, spijt, schaamte, verwarring, gekte, leegte… Wie weet waar ik voor kom te staan als ik ophoud me te verstoppen? Ik vind het eng!

Maar ik zit in een spagaat. Door zo consequent niet te mediteren maar het wel te willen, word ik dagelijks geconfronteerd met mijn verlammende perfectionisme, mijn hoogmoedige koppigheid en bovenal: mijn angst voor de angst. Misschien is een kwartier per dag op dat kussen gaan zitten en mijn ogen sluiten dan toch wel een gemakkelijker, misschien zelfs een bevrijdende optie… Iemand tips?

Dit blog verscheen op bodhitv.nl

5 thoughts on “Bang voor het kussen

  1. Klinkt heel bekend. “Open your mind and unleash the kraken….” Ook ik zou misschien heel erg gebaat zijn bij meditatie (moet ik het wel eerst ‘even’ leren), maar ik begin er niet aan. Ook ik heb een zekere angst voor alles wat de geest verruimt. Terwijl vrienden en collega’s vrolijk en relaxt de éne na de andere joint opsteken, doe ik er angstvallig niet aan mee. Bang voor welke kooi ik open en welk monster daar dan uit komt sluipen. En dat terwijl ik niet eens zeker weet of dat monster zich daar wel bevindt….

    1. Hoi Evert, bedankt voor je reactie!

      Ik kan je niet echt advies geven wat ik niet ook aan mezelf zou geven, maar zelf vind ik het altijd wel prettig om begeleid te worden bij meditatie. Misschien kun je je aansluiten bij een meditatiegroepje, of een cursus mindfulness gaan doen! En iemand raadde me “The meditation podcast” aan.
      Toen ik mindfulness deed merkte ik dat er weinig was om bang voor te zijn 🙂 Maar nu ik weinig mediteer, lijkt die positieve ervaring weer vergeten… Welkom bij de club dus!

      Groeten,
      Loes

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *