E vecht zich naar glorieuze overwinning

Arme E. De frontman van de band Eels is nog geen 50 en heeft nu al heel wat levensfasen afgesloten en verwerkt in albums, een film, een autobiografie… Na de dubbele wereldtournee die volgde op het verschijnen van de trilogie Hombre Lobo, End Times en Tomorrow Morning bleef het even stil rond Eels. Zoals ze wel gewend waren, wisten de fans niet goed wat nu te verwachten. En dit keer bleek E dat zelf ook niet te weten. Die strijd van het ‘wat nu’ is het thema geworden van Wonderful, glorious.

Eels Wonderful GloriousHet nieuwe album is in zekere zin een primeur: het is het eerste album dat E (Mark Oliver Everett) niet in zijn eentje in zijn kelderstudio schreef. Voor deze tiende plaat is hij muziek gaan maken met de band die hem al enkele jaren vergezelt. Dat levert een verrassend dynamisch geluid op, met toch die eigen Eels-sound: gruizig, cynisch, met elektronische invloeden, en ditmaal bij vlagen bijzonder uitbundig.

In opener ‘Bombs Away’ wordt meteen de toon gezet: E zingt dat hij geen stil muisje meer wil zijn. Beginnend met een kabbelend basje, zachte distortion op de achtergrond en een fluisterende E, bouwt het nummer op naar een schreeuwende climax: “take cover, the walls are gonna fall!”. Nummer twee ‘Kinda Fuzzy’ blijft trouw aan het thema. “Don’t mess with me, I’m up for the fight” zingt E in een nummer dat uit meer bridges dan coupletten lijkt te bestaan. Het nummer zwerft van zweverig via funky naar stomend gitaarwerk en loopt abrupt af. Meer raggende gitaren volgen in ‘Peach Blossom’, dat lieflijk en tegelijkertijd agressief is. Dit nummer straalt levenslust uit en bezingt in weinig woorden de kleine dingen in het leven. Ook stoer, maar lichtelijk cynisch, is E in ‘New Alphabet’, waarin hij de wereld naar zijn hand zet. Zelfverzekerdheid spreekt ook uit de schurende gitaren en gedecideerde drums van ‘I Wanna Open My Present’.

Er is ook ruimte voor bezinning. In het rustige, melodieuze ‘On The Ropes’ zingt E dat hij al zo lang in de ring staat: “I’m not knocked out but I’m on the ropes”. ‘The Turnaround’ klinkt ronduit wanhopig: vanuit een dromerig, mysterieus intro ontpopt het zich tot een bijna bombastisch rocknummer waarin E zichzelf ervan lijkt te willen overtuigen dat hij klaar is voor een ommekeer, als hij het maar vaak genoeg voor zichzelf herhaalt. Daartegenover staat dan weer het etherische ‘I am Building a Shrine’, waarin hij een altaar bouwt van alle goede dingen, met “all the songs within your smile / and all the love that never dies”. Lekker sentimenteel, net als vreemde eend in de bijt ‘You’re My Friend’, een vriendschapshuldiging die in al zijn oprechte ongecompliceerdheid aan Randy Newman’s ‘You Got a Friend in Me’ doet denken.

Wonderful, glorious sluit af met het levenslustige, funky titelnummer, waarin engelen zingen en E uitbundig verkondigt dat het allemaal wel goed komt. Een man die alles al heeft meegemaakt, heeft niets meer te verliezen. Daar lijkt E misschien wel dankzij dit album ook achter gekomen te zijn.
Eels’ laatste doet hier en daar denken aan eerdere albums (de overmoedige lust van Hombre Lobo weerklinkt in ‘I Wanna Open My Present’, en de melodie van ‘True Original’ doet denken aan ‘If You See Natalie’), maar ademt toch een heel eigen sfeer. Veellagig, zoekend, triomfantelijk. Uiteindelijk stapt E als overwinnaar van het strijdtoneel. Het is hem welgegund.

Eels spelen op 10 en 11 april in een uitverkocht Cirque Royal in Brussel.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *