#JeSuis… een beetje bescheiden

De nieuwe Charlie Hebdo is al uit, de cover is controversieel doch vredelievend, wereldleiders die zelf een beetje onderdrukking van het vrije woord niet schuwen marcheerden mee in solidariteit.

Ik sta principieel achter het vrije woord. In een land zonder vrijheid van pers en van meningsuiting zou ik dit blog niet eens kunnen typen. Maar ik ben geen Charlie.

Ik heb begrip voor gekwetste gevoelens. En ik bezit die drang niet, om koste wat kost mijn mening te uiten. Daar ben ik te bescheiden voor, maar ook te bang. Ik denk altijd dat mijn mening al honderd keer door anderen is opgeschreven, en beter. En anders denk ik dat mijn mening te radicaal is, en niet goed ontvangen zal worden, en dat ik dan in discussie moet, terwijl ik daar eigenlijk niet onderlegd genoeg voor ben.

Inderdaad: ik ben niet bang voor kalasjnikovs, maar voor gezichtsverlies.

En als het om religie gaat is mijn mening ook niet duidelijk. Als godsdienstwetenschapper vond ik religie altijd een intrigerend verschijnsel, iets dat wij studenten van alle kanten welwillend bekeken, op een theologische manier, op een sociologische manier, op een filosofische manier. Wij leerden met openheid en respect naar andere culturen te kijken. Religie zag ik als inherent goed. Maar zo simpel is het natuurlijk niet.

Dat er ook mensen faliekant tégen religie zijn, weet ik pas sinds ik in feministische kringen verkeer. Want in elke, werkelijk elke religie worden vrouwen onderdrukt (behalve in het sikhisme, schijnt). Ik krijg steeds meer begrip voor die anti-godsdienstigen, ik zie steeds meer religieus-geïnspireerde ideeën die ik veroordeel.

Tegelijkertijd wil ik individuele gelovigen in hun waarde laten. En zéker moslims, want die krijgen al genoeg shit over zich heen. Moskeeën worden gevandaliseerd en Geert Wilders roept polemiserende onzin en Pegida organiseert massaal bezochte marsen tegen de “islamisering van Duitsland” (nu ook in Vlaanderen?). Moslims als onderdrukte minderheid, die hebben juist mijn sympathie.

Maar daarom: ideeën mogen aangevallen worden, mensen niet.

De aanslag op Charlie Hebdo doet mij mij afvragen: sta ik genoeg achter mijn principes? Ben ik niet te laf?

Deze aanslag maakt me strijdvaardig. We moeten laten zien dat het zo godverdomme niet werkt. De heilige huisjes kunnen om; dat móet kunnen. Als ik mij kan emanciperen van mijn stomme angst voor gezichtsverlies, dan hebben die laffe terroristen nog een beetje meer verloren.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *