Lof der Belgen

Dit wilde ik al het hele jaar doen: een lofzang op België, op Antwerpen, op tien mooie maanden van verwondering. Vergeef mij alvast de nostalgische terugkijkersblik, maar hoe romantisch was Antwerpen, en de Schelde, en biertjes op het terras vanaf 10 uur ‘s ochtends, de voetgangerstunnel, de fietspaden van een halve meter breed, het Antwerps!

En elke avond, tot diep in de winter, kwam de ijscokar door de straat. Inclusief melodietje wat ik nooit meer uit mijn hoofd krijg. En dan net op een tijdstip dat alle kindjes al sliepen, zodat ik me af ging vragen wat de ijscoman misschien vanonder zijn toonbank verkocht.

Een van de mooiste dingen in ‘t Stad was de nieuwjaarsdrink. Gratis Bollekes! Gratis frieten! En soep en glühwein en voor iedereen een gratis sjaal. Het begon om 11 uur ‘s ochtends dus iedereen was dronken tegen de noen. Het was prachtig!

Er was ook veel verwarring en onzekerheid. Subtiele verschillen in sociale normen en omgangsvormen die ik niet had verwacht in een stad zo dichtbij Nederland (ik heb al verteld over de onmogelijkheid van ‘gewoon koffie drinken’ met jongens). Zo bleek handen geven niet zo’n in steen gebeitelde regel als bij ons. Vrienden van vrienden ontmoeten vond ik ingewikkeld: met een beetje geluk stelde de wederzijdse vriend je voor, maar vaak ook niet, en er werden vaak geen handen geschud. Vreemd! Wat meer flamboyante mensen geven elkaar een zoen, ook bij de eerste ontmoeting, maar dat was ik niet gewend en ik kon niet goed inschatten of deze persoon van het flamboyantere soort was, dus liet ik het initiatief maar aan de ander over, wat vaak leidde tot complete afwezigheid van het hele kennismakingsritueel. En niet alleen in sociale situaties in eigen kring, ook in meer professionele context raakte ik al snel de draad kwijt. Bij het eerste bezoek aan de studieadviseur gaf ik die een hand en stelde ik me voor, met complete verbijstering als reactie aan de andere kant van het bureau. Daarna wist ik het niet meer. Wat als je mensen gaat interviewen? Wat met de huisarts? Wat met je scriptiebegeleider?

Ook opvallend: hoe je wordt gedwongen je taalgebruik aan te passen omdat mensen je slecht verstaan. Een hyperbewustzijn van je eigen taalgebruik ontwikkelt zich, wat alles een klein beetje vermoeiend maakt. Bovendien: na een tijdje weet je perfect hoe een Belg het zou zeggen, maar uit jouw mond klinkt het stom. Alle toekomende tijden vervoegen met “gaan” (“gaan we gaan”?) en “’t school” en “de zetel” en alle woorden aan elkaar plakken (“denAldi”) en naar jongens verwijzen met “de” (“Alleeja de William kan wel drinken zenne”), dat gaat allemaal vanzelf maar je hoort het jezelf zeggen en hoopt maar dat de Belgen niet door hebben dat je een Belg nadoet.

Om over de on-ver-staan-bare West- en Oost-Vlamingen niet te spreken!

En ja, die onbegrijpelijke politiek (zeven regeringen hebben ze, legde iemand uit, vraag me niet te reproduceren hoe dat in zijn werk gaat), en de gruwelen van het burgemeesterschap van Bart De Wever (aansporen tot meer sociale controle, vooral met betrekking tot mannen met baarden en allochtonen in Porsches), en in de Joodse buurt wonen met het woord HEIDEN op je voorhoofd gestempeld, en al die dingen die ik Nooit zal begrijpen (dienstencheques?!?), en het humeur van winkelmedewerkers (naar de fietsenmaker, zie je ze denken: “GODverdoeme, een klant” (over fietsenmakers gesproken: banden plakken, daar doen ze niet aan. Een nieuwe band erom leggen en 23 euro rekenen, dat wel)), awel, tussen de verwondering door werd ik regelmatig gek van Antwerpen.

Maar als je dan door de stad fietst, tussen de kasseien en trambanen en gaten in het wegdek en eeuwige wegwerkzaamheden door, en over de leien die halverwege in een soort grindpad veranderen omdat daar het renovatiegeld op was, op weg naar de rommelmarkt in Park Spoor Noord, of naar het dak van het MAS, of naar de oever van de Schelde, en onderweg koop je nog even een koffiekoek, en De Morgen, dan is dat toch zo romantisch, ook al blijf je die rare Hollander en durf je niemand een hand te geven, en glimlach je maar vriendelijk naar iedereen, je verwarring verbergend.

3 thoughts on “Lof der Belgen

    1. 😀
      Thanks enne ik kom waarschijnlijk terug naar Antwerpen! Gaan we eindelijk eens een koffieke doen 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *