Mannenvrienden, een persoonlijk verhaal

Ik zal met de deur in huis vallen en verklaren: ik ben een mannenmens. Naast één of twee goede vriendinnen heb ik altijd vooral mannenvrienden gehad. Tot ik vorig jaar naar Antwerpen verhuisde. Na een tijdje in die spannende nieuwe stad begon het me te dagen dat ik het gezelschap van mannen miste en ging ik op zoek.

Via Couchsurfing (voor de duidelijkheid: een website die niet voor daten bedoeld is, maar voor uitwisseling tussen reizigers en expats in den vreemde) ontmoette ik een interessante man met wie het goed klikte. Geen moment had ik het idee dat hij meer wilde. Tot we vertrokken, hij zijn arm om mijn schouders legde en hij veronderstelde dat we elkaar morgen en overmorgen en alle andere dagen van de week zouden zien. Later, na opheldering van mijn kant, vertelde hij dat hij vaker in deze situatie belandde en dat hij het aan culturele verschillen weet (hij kwam uit Iran). Maar ook daarna bleef hij zich bepaald aanbidderig opstellen.

Er was ook een andere Couchsurfing-man, met wie ik vaag had afgesproken elkaar ergens in de stad te zien tijdens een festival. We ontmoetten elkaar uiteindelijk midden in de nacht, toen ik in de tussentijd een kennis was tegengekomen. Mijn vage afspraak leek hoogst verbaasd dat ik met een ‘andere’ jongen daar was en de rest van de avond werd een soort competitie om mijn aandacht.

Of die andere man die mij na onze koffie-afspraak (die we om praktische redenen hadden gemaakt) nog even wat van de stad liet zien en daarbij steeds zijn arm om mijn schouders legde.

Ik heb een lief, hetgeen met deze mannen niet altijd ter sprake kwam, maar soms ook wel. Dat leek dan geen verschil te maken. Ik heb me vaak afgevraagd welke signalen ik uitzend, dat ik zo vaak dit effect sorteer. Ik flirt niet als ik niet geïnteresseerd ben, maar ik ben aardig en ik lach om leuke grappen en ik luister geïnteresseerd naar interessante verhalen. Moet ik minder aardig doen? Moet ik een ring gaan dragen of mijn relatiestatus aanpassen op Facebook? Moet ik voorafgaand aan elke afspraak eerst expliciet zeggen: dit is trouwens geen date? Dat vind ik echt binnen geen enkele sociale code passen. Moet ik niet meer met mannen afspreken?

Het commentaar op mijn pogingen, van mannen en vrouwen, was negatief. “Iets gaan drinken betekent eigenlijk altijd een date”, en “je moet dat ook niet doen”, en “misschien is dat in jouw kringen normaal maar hier niet”. Een vriendin zei dat er in haar directe omgeving twee vriendengroepen waren, een die uit mannen en een die uit vrouwen bestond. Als er mensen tussen die groepen pendelden, kwamen er geruchten van. Koffie drinken met een man kon alleen als die man zéér bezet was. Of als je die man al jaren kende. Of als hij homo was. Ik vond dat vreemd.

Ik vraag me nog steeds af hoe het zit. Heeft het inderdaad met een verschil in sociale kring te maken? Of is het een cultureel verschil tussen België en Nederland? Of ligt het aan mij? Ben ik naïef om te denken dat dergelijke afspraken in eerste instantie niet romantisch van aard zijn, tenzij er toevallig een vonk mocht overslaan? Ik weet dat er spanning kan zijn in een man-vrouw-vriendschap (en dat dat niet altijd erg hoeft te zijn), maar waarom die spanning vóóronderstellen?

Na een jaar Antwerpen heb ik één vriend gemaakt, die inderdaad een relatie heeft en samenwoont. Niets ten nadele van die vriend, maar ik vind het resultaat van mijn pogingen wat magertjes. Nu ben ik benieuwd: heb jij, beste lezer, andere of soortgelijke ervaringen?

Terug in Nederland hebben mijn huisgenoot en ik net herbevestigd dat we nóóit met elkaar naar bed zouden willen. Wat we wel graag doen is koffie drinken, koken, films kijken en een boek lezen in de zon. Met mijn andere vrienden ga ik kamperen, liften, dansen en wijn drinken, en praten over relaties en opleiding en werk en ouders en plannen en alle andere dagelijkse dingen. Ik verlang nog vaak terug naar Antwerpen en mijn Vlaamse vriendinnen, maar wat heb ik mijn broeders gemist!

3 thoughts on “Mannenvrienden, een persoonlijk verhaal

  1. Beste Loes,

    Ik denk dat een ring dragen een eerste duidelijke signaal kan geven. Mannen op onze leeftijd letten daar bewust of onbewust wel op. Het is wat hokjes denken maar het mensgelijkbrein (vooral het mannelijke) herleid alles graag naar eenvoud en schema’s dus een simpele visuele prikkel zal al veel rare situaties uit de wereld helpen.

    groeten

    Dieter

    1. Beste Dieter,

      Bedankt voor je reactie. Ik draag niet graag sieraden dus die ring gaat er niet komen. Waarom zou ik ook met mijn relatiestatus te koop moeten lopen? En wat als ik zelf ook niet goed weet wat mijn relatiestatus is? Of als ik vrijgezel ben maar niet op zoek? Of net gedumpt? Of lesbisch?

      Mijn punt: het is geen kwestie van “bezet” of “niet bezet dus beschikbaar”. Mensen ontmoeten elkaar, en soms ontstaan daarbij romantische gevoelens en vaak ook niet. Als die vonk er is, staat niets je in de weg om daarover te communiceren.

      Het is niet de verantwoordelijkheid van een vrouw om overal haar “beschikbaarheid” bekend te maken zodat mannen daar adequaat op kunnen reageren, toch? Vrouw = mens = in bezit van agency.

      Dat er zoiets zou bestaan als een “mannenbrein” is overigens een betwiste aanname.

      Groetjes!
      Loes

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *