Postman delivers

Gepubliceerd op 3voor12.

Zonnige, funky hiphopklanken deden de regen vrijdagavond ver weg lijken. Postman tourt met zijn nieuwe album Apples & Oranges door Nederland en deed ook Simplon aan. Hij nam daarbij zijn vrouw, zijn zusje en zijn zwager mee.

Die laatste verzorgde het voorprogramma en zijn naam is Far I. Zijn muziek sluit goed aan bij de Postman-stijl en is heel wat veelzijdiger dan zijn MySpace doet vermoeden. Ondanks de wat schamele opkomst brengt hij vol enthousiasme zijn crossover hiphop. Rap, reggae en rock passeren de revue. Far I en zijn band hebben een fijne dosis brutale Rotterdamse attitude en spelen met zichtbaar plezier. Toch komt het publiek nog niet helemaal los. Na Far I verschijnt diens vrouw MotherBitch, het zusje van Postman, op het podium met een spoken word-voordracht over haar beleving van het moederschap. Blijf zelfverzekerdheid, blijf een bitch, ook als “nature is fucking you up” en je aan alle kanten uitgerekt bent, is haar boodschap. Wees een leeuwin! Enkele vrouwen in het publiek reageren, maar MotherBitch wekt verder weinig enthousiasme.

Snel daarna komt Postman-frontman Remon Stotijn met zijn band en twee zangeressen op. Na  lekkere binnenkomer ‘What a Feeling’, openingstrack van het nieuwe album, gooit hij er meteen een gouwe ouwe tegenaan: ‘Crisis’. Volgt ‘She Knows’, een aanstekelijk nummer met elektronische invloeden dat Stotijn voor zijn nieuwe vrouw en tevens zijn zangeres Alyssa Stotijn schreef. Het nummer ‘Disgrace’ is zwaarder, dramatischer, met rockinvloeden, en het leunt zwaar op Bob Marley’s ‘Ratrace’. Bij klassieker ‘U Wait’ is het jammer dat er geen echte blazers op het podium staan.

Oude en nieuwe nummers wisselen elkaar in een prettig tempo af. De bekende nummers doen het altijd goed, maar ook de nieuwe nummers vervelen geen minuut. Postman is nog steeds van alle markten thuis. Hij zet de stijl door waarmee hij groot geworden is eind jaren ’90 en heeft daarin genoeg ontwikkeling doorgemaakt om te kunnen blijven boeien. Met zijn jaren ervaring staat hij relaxed en immer enthousiast op het podium en laat het publiek joelen, meezingen en dansen.

Over het algemeen zijn de raps meeslepend en de refreinen melodieus. De zangeressen zijn erg sterk en de strakke band heeft onderling veel chemistry. Tussen de vele uptempo dansbare nummers (‘Listen’, ‘You Make Me Feel’, ‘Carried Away’, ‘Happy’) zitten ook meerdere duistere, stoerdere nummers met indrukwekkende zangpartijen voor zangeres Alyssa, zoals ‘Downhill’ (in originele versie met Postman’s ex-vrouw Anouk). Ook zangeres Naomi Pariama heeft een krachtig en warm stemgeluid en rapt regelmatig mee met Postman.

Na nog meer nummers van het nieuwe album waaronder het zwoele ‘Light’ en het brutale ‘Own Album’ eindigt de band met de klassieker ‘Cocktail’. Daarna komen ze nog terug met een lange toegift waarin meerdere stijlen nogmaals in de Postman-mix aan bod komen: reggae, blazers, rock, funk, vrolijke melodietjes, dub en goede hiphop in de vorm van ‘This Life’. De band wordt nog voorgesteld door Stotijn waarbij ook een indrukwekkende solo van zangeres Naomi voorbijkomt. Postman gaat out with a bang met een rockend gangsternummer. Simplon loopt tevreden leeg, de regen in. Message delivered.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *