The War of Art: sterretjes zien

Was ik weer, jullie favoriete superprofessionele freelancer! Werkend vanuit kantoor en alles. Ik ga even genuanceerd doen en een puntje van kritiek leveren op het mij verder zo behulpzame The War of Art. Komt-ie.

Wat niet zo goed lukt, ondanks de werkelijk succesvolle professionalisering, is het scheiden van werk en privé. En dan bedoel ik niet eens dat ik mijn werk teveel mee naar huis neem. Nee, ik vind het wel prima om ’s avonds thuis nog een interview te doen of in het weekend eens onbekommerd na te denken over de insteek van een nieuw artikel. Het is eerder andersom: ik kan mijn privé niet van mijn werk scheiden.

War of Art-auteur Pressfield zegt: angst en depressie zijn vaak Weerstand in schaapskleren. Denk eraan: jezelf op de rails krijgen = privéleven ≠ werk. Dus ik braaf doorwerken, ook met zorgen, ook met verdriet en hoofdpijn en stress, ook op kutdagen.

De boog kan niet altijd gespannen zijn etc
Maar opeens begint dat z’n tol te eisen. Ik voel me overwerkt en ik werk niet eens zo hard. Maar ik sta wel altijd op scherp. Pressfield zegt ergens in een sidenote dat een professional ook moet ontspannen en dat hijzelf daarvoor altijd een blokje om gaat. Maar ik hou niet zo van blokjes om en sterretjessterker nog, ik hou überhaupt niet van ontspannen. Na een drukke dag voed ik mijn hersenpan met series en films en kranten en boeken tot ik sterretjes zie. En j’en peux plus.

Nu heb ik een nieuwe ontspanningstechniek gevonden die niet veeleisend is qua tijd (yoga) of qua lichaam (sporten), zelfs niet mentaal (meditatie). Het heet TRE: ‘Tension and Trauma Release Exercises’. De bedenker ervan keek naar kinderen en dieren: als die een stresserende situatie meemaken, gaan ze na afloop trillen om de stress weer kwijt te raken.

Een antilope die net achterna gezeten werd door een tijger, trilt haar stress eruit en is er dan klaar mee. Ze gaat er niet de hele dag bevreesd aan terugdenken en nog weken met een trauma rondlopen. Met TRE ga je die trilling opwekken: even een kwartiertje een potje shaken om de stress kwijt te raken. Bizar, maar het werkt. Het hoofd kan op pauze.

Wwweeeerrrrrrstannnnddddd
Ontspannen voelt voor mij als letting my guard down. Ik vrees dan dat op dat onbewaakte ogenblik al mijn demonen in mijn nek zullen springen. Maar eigenlijk wil ik wel heel graag kunnen ontspannen, en zo zijn we weer terug bij datgene waar The War of Art allemaal om draait: je Weerstand erkennen om te doen wat je eigenlijk het liefst wilt doen, en het dan gewoon fucking gaan doen.

Dus dat is beslist! Ook de Weerstand tegen ontspanning moet eraan geloven. Deze professional is nog altijd een eenmanszaak; zonder man (m/v) geen zaak.

 

Afbeelding: ‘Seeing Stars‘, Jenn and Tony Bot, some rights reserved

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *