Voor Halbe

Lieve Halbe,

Ik was op je feest man. Het was raar en fijn. Het voelde als een soort surprise party voor een jarige die niet komt opdagen. Ik had steeds het gevoel dat we ergens op zaten te wachten. Maar toen de pijn van jouw afwezigheid even keihard door me heengeraasd was, toen werd het ook fijn. Ik sprak je collega die vertelde dat ze ook op je werk een afscheid hebben georganiseerd, met alle ouders en kindjes. Eén kindje had gezegd: ik ga zo hard voor Halbe zingen dat hij het hoort! Ik sprak Michel die zei dat het het afgelopen jaar zo goed met je ging. Ik sprak je zus en ik zag je ouders, ik knuffelde je broertje en zusje, het deed pijn maar er was vooral veel liefde. KP en Dave en de anderen zongen Bro Hymn van Pennywise voor je, fantastisch.

We can conquer anything together
All of us are bonded forever
If you die I die that’s the way it is

Het meest koester ik mijn herinneringen aan onze tijd in 2009. We hadden elkaar net ontmoet en we deden eigenlijk niets anders dan chillen in jouw minuscule kamertje bij het Groenesteijnpark. Ik voelde me daar op een baarmoederlijke manier veilig en thuis, net als in al je volgende kamers. Vaak waren we van plan een film te kijken ofzo, maar dat kwam er nooit van. We praatten alleen maar. We gingen vaak naar buiten, naar het Groenesteijnpark, het Sterrenbos, het Paterswoldsemeer. Dan gingen we op een omgevallen boom zitten of op een steiger, gewoon een beetje kijken, grappen maken, praten en stil zijn. Alles was doordrongen van betekenis.

Eerst dacht ik dat dit misschien niet zo moeilijk zou zijn: ik had je immers al losgelaten. Maar dat klopt niet. Ik dacht nog heel vaak aan je en wilde je nog van alles zeggen. Nu besef ik dat die vele woorden, die lange brief die ik je had willen schrijven, zijn samen te vatten in een simpel ‘sorry’ en ‘ik hou van je’. En met die woorden hadden we al eerder ruzies beslecht. Ik denk dus dat je het wel wist, dat je die woorden ook onuitgesproken hebt begrepen.

Nu moet ik steeds aan je graf denken. Het was een prachtige plek, echt iets wat jij gewild zou hebben. Er lagen prachtige bloemen bij en je prachtige familie stond eromheen. Ik tuurde maar in die diepte, naar die kist waar jij in scheen te liggen, al niet meer jij, al zolang niet meer jij. Je was al twee weken dood. Ik weet nog steeds niet wat dat betekent. Ik word alleen maar steeds overvallen door de zinloosheid van alles, maar Jon zegt dat de dood juist het leven de moeite waard maakt. Jij zou dat ook vinden, zo leefde je ook, altijd dankbaar. Jullie zullen wel gelijk hebben, stelletje positivo’s.

Ik verzamel nu steeds meer stukjes van jou, van ons. Je ansichtkaartje uit Portugal dat ik plots terugvond, vlak voor ik het nieuws hoorde (ik geloof niet meer in tekens, maar toch). De oorbellen die je voor me meebracht (uit Zuid-Amerika dacht ik, maar toen kenden we elkaar nog niet, hmm). Je mixtape. De dummy die je me gaf om in te schrijven (ik dacht dat ik die net naar de Kringloop had gebracht wegens nooit in geschreven, verdomme. Maar ik vond hem de dag na je begrafenis bij mijn vader thuis. Ik had hem nota bene zelf voor mezelf klaargelegd om mee te nemen naar Antwerpen). Ook heb je in de tijd dat je mijn kamer onderhuurde verfspetters gemaakt op mijn spiegel en een barst in mijn koffietafel, om me elke dag aan jou te herinneren. En om de een of andere reden doen alle gele bloemetjes me aan jou denken, en ben ik blij overal omringd te zijn door narcissen.

Halbe, mijn vriend, mijn broeder en leraar, ik ben je verloren en heb je daarmee ook teruggevonden. Maar ik had liever gehad dat we elkaar niet meer vaak spraken maar dat je wel nog rondliep daar in het noorden, met je deur altijd open, je grote hart en je ogen om in te verdrinken. Het enige wat mij een heel klein beetje troost is dat je bij je familie was toen je zo plotseling ziek werd en stierf, en dat je heel erg geliefd was. Je hebt veel harten geraakt, en veel goeds betekend voor heel veel mensen. Ook voor mij. Je was mijn beste vriend. Ik wil graag de wereld weer meer door jouw ogen zien, met overal wonderen. Love you forever.

 

Naar Antwerpen liften, 2011Naar Antwerpen liften, 2011

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *