World Sessions: Rupa & The April Fishes

Het is even schrikken bij binnenkomst in de Oosterpoort: het concert van Rupa & The April Fishes blijkt plaats te vinden in het café, waar een overwegend ouder publiek zit te loungen in luie stoelen onder het genot van kopjes thee. Niks biertjes drinken en swingen! De World Sessions blijken altijd in een dergelijke setting plaats te vinden en de band zelf lijkt er ook een beetje verlegen mee. Toch is het een aardig concept. Dit is dan ook het derde seizoen waarin het publiek in intieme sfeer persoonlijk kennis kan maken met aanstormend talent.

Rupa and the April FishesDe avond begint met een filmpje van de band, opgenomen in thuishaven San Francisco. Zangeres Rupa leidt ons langs kitscherige muurschilderingen en neemt ons mee naar haar stadsmoestuin. De toon is gezet, als hippiekind lijkt ze prima op haar plek in deze stad.

Daarna volgt een interview met Rupa op het podium. Ze is een tenger vrouwtje dat veel grapjes maakt over haar vijfkoppige, baardige band. Ze is naar eigen zeggen een “culturele megamix”: haar ouders zijn Indiaas en Rupa heeft lange tijd in India, Frankrijk en de VS gewoond. Ook haar bandleden zijn migrantenkinderen en hebben hun wortels in onder andere Iran, Nicaragua en Oezbekistan. In haar muziek probeert ze die culturele mix om te zetten in klanken.

Na het interview komen de bandleden jammend met percussie-instrumenten door het publiek naar het podium gelopen. Muziek! Het semi-akoestisch ensemble, bestaande uit een gitaar, accordeon, drumstel, contrabas, cello en trompet speelt nummers van de twee albums Extraordinary Rendition (2008) en Este Mundo (2009). De show begint met het gevoelige Spaanse liedje ‘Este Mundo’, waarna een grappig liedje met Bollywood-invloeden volgt dat mag worden meegezongen. De volgende nummers zijn swingend met vaak een hoog hoempapa-gehalte. Spaanstalige en Franstalige (met grappig accent) liedjes wisselen elkaar af. Rupa’s stem gaat van zacht fluisteren naar uitbundig roepen. De drummer verliest zich in een solo waarbij hij de rest van de band volkomen kwijtraakt, maar na een kort ‘sorry’ herpakken ze zich meteen. Aan humor geen gebrek. Later zingt Rupa een politiek nummer, na een verhandeling over de Amerikaanse teleurstelling over Obama, diens health care system en het nog altijd nog niet gesloten Guantanamo Bay. ‘A rose is a rose’ heet dit prachtige, urgent klinkende nummer. Het daaropvolgende nummer heette volgens Rupa eerst ‘Maintenant’ maar is omgedoopt tot ‘Screw you Georgio Armani’ omdat die laatste het nummer zonder toestemming gebruikt heeft in zijn modeshows.

Vergelijkingen met Manu Chao, La Rue Kétanou en soms ook Feist dringen zich op, maar meestal is de band te eigenzinnig voor vergelijkingen. Het publiek probeert mee te klappen maar kan het ritme onmogelijk volgen. Die pogingen tot klappen zijn meteen tekenend voor de mate van publieksparticipatie. Ondanks aansporingen van de band aan het publiek om op te staan en te dansen (de trompettist doet het voor met een dame van de voorste rij) blijft bijna iedereen zitten. In donkere hoekjes links en rechts waagt een enkele jongeling zich aan een dansje.

Tot slot zingt Rupa een gevoelig liedje waar iedereen stil van wordt en soleren cello en contrabas samen een stukje. Bij de toegift is iedereen gaan staan en beveelt Rupa dat iedereen op dit nummer met z’n billen moet schudden, wat wel wil lukken op de balkanachtige klanken.

Na afloop blijven veel mensen hangen om met de band te babbelen. Rupa is van dichtbij nog kleiner dan ze op het podium leek. Ik vraag haar of hun cd’s ook in Nederland te koop zijn en ze zegt dat je ze gewoon mag downloaden en als je wil een donatie kunt geven via hun site. Dat is zeker een aanrader: deze frisse, exotische en eigenzinnige band is de moeite van het ontdekken waard.

De volgende World Sessions worden ingevuld door de Portugese fadozangeres Carminho in Amsterdam en Den Haag. www.worldsessions.nl

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *